Dlugoterminowa smiertelnosc z powodu raka jelita grubego po usunieciu gruczolaka AD 7

Wielokrotne gruczolaki, dysplazja wysokiego stopnia i kosmki były predykatorami istotnego (31 do 45%) wzrostu umieralności na raka jelita grubego. Dyskusja
Nasze badanie wykazało, że pacjenci, u których wykonano usunięcie gruczolaków niskiego ryzyka, mieli mniejsze ryzyko zgonu z powodu raka jelita grubego. To zmniejszenie ryzyka osiągnięto w czasie, gdy kolonoskopia inwigilacyjna nie była zalecana dla tych pacjentów. W związku z tym polipektomia mogła wyeliminować każdy wzrost ryzyka zgonu z powodu raka jelita grubego związanego z gruczolakami niskiego ryzyka. Read more „Dlugoterminowa smiertelnosc z powodu raka jelita grubego po usunieciu gruczolaka AD 7”

Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.

Przykładem tego jest pojęcie znamion dysplastycznych, które pozostało kontrowersyjne15. Wyjaśnienie kolejności zmian genetycznych prowadzących do pierwotnych czerniaków i powiązanie ich pojawienia się z określonymi etapami progresji pierwotnej zmiany chorobowej mogłoby dostarczyć biomarkerów, które poprawiłyby diagnozę i prognostykację, ponieważ takie biomarkery pozwoliłyby określić, jak dalece powstał dany nowotwór melanocytowy. Lepsze zrozumienie ewolucji genetycznej czerniaka może również wyjaśnić istnienie pośrednich uszkodzeń, ponieważ można by przypuszczać, że mają one więcej patogennych mutacji niż zmiany łagodne, ale mniej niż jednoznaczne czerniaki. Metody
Przypadki
Łącznie 37 nagromadzonych w formalinie, zatopionych w parafinie (FFPE) melanocytowych nowotworów, wzbogaconych o czerniaki z histologicznie różnymi prekursorami, zostały pobrane z archiwów Sekcji Dermatopatologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco; Szpital św. Jana w Londynie; i Szpital Uniwersytecki w Zurychu. W sumie 150 odrębnych obszarów zostało ręcznie zaszczepionych do sekwencjonowania (patrz Dodatek Dodatek 2, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Każdy obszar został niezależnie oceniony przez ośmiu dermatopatologów i pogrupowany w jedną z następujących kategorii histologicznych: łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie złośliwe lub czerniak. Read more „Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5

Zaobserwowaliśmy, że wariant G534E indukował znacznie większą liczbę ognisk i zwiększoną migrację komórkową w porównaniu z typem dzikim (Figura 2C). Ponieważ nie znaleźliśmy zmian w innym allelu HABP2 w tkance nowotworowej, a nasze badania funkcjonalne sugerowały, że HABP2 ma efekt supresji guza, kotransfekowaliśmy równe ilości konstruktów typu dzikiego i mutantów G534E w komórkach NIH-3T3. Stwierdziliśmy większe powstawanie ognisk i migrację komórkową niż w przypadku nadekspresji HABP2 typu dzikiego, co sugeruje, że wariant G534E ma dominujący negatywny efekt supresji guza (Figura 2C). Na koniec, analiza danych TCGA u 423 pacjentów z rakiem brodawkowatym tarczycy wykazała, że 4,7% miało wariant HABP2 G534E, w porównaniu z 0,7% osób z nieznanym stanem chorobowym w wieloetnicznych bazach danych populacji (P <0,001). Sugeruje to, że wariant linii płciowej HABP2 G534E może być genem podatności na dodatkowe przypadki rodzinnego nieswoistego raka tarczycy. Dyskusja
Zidentyfikowaliśmy HABP2 jako gen podatności na raka u dużej rodziny z rodzinnym brodawkowym rakiem tarczycy. Przedstawiliśmy kilka linii dowodów potwierdzających nasze odkrycie, że wariant HABP2 G534E nadaje podatność na rodzinnego raka brodawkowatego tarczycy. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..

Analiza immunohistochemiczna wykazała zwiększoną ekspresję białka HABP2 w brodawkowatych raku tarczycy i guzach gruczolaka pęcherzykowego z dotkniętych członków, ale nie było wybarwienia w normalnej tkance tarczycy od tych samych dotkniętych członków (Figura 1H, 1I i 1J). W przeciwieństwie do tego, stwierdziliśmy, że tylko 3 z 12 sporadycznych brodawkowatych raków tarczycy miało słabe wybarwianie białka HABP2 (Figura 1K). Przeanalizowaliśmy także ekspresję HABP2 w matrycowym RNA i stwierdziliśmy, że jest silnie wyrażana w tkance guza, w porównaniu z sąsiadującą prawidłową tkanką tarczycy (Figura 1D). Ekspresję białka HABP2 opisano w 9 z 82 prawidłowych typów tkanek.11 Zatem nadekspresja HABP2 w nowotworach z nośników wariantu G534E sugerowała możliwą rolę patogenu. Sekwencjonowaliśmy regiony kodujące (eksony do 13) HABP2 w DNA krwi obwodowej od wszystkich dotkniętych członków próbek krewnych i nowotworowych DNA od czterech dotkniętych członków. Stwierdziliśmy, że wariant jest heterozygotyczny zarówno w DNA linii zarodkowej, jak i nowotworowej (Figura 1B). Sekwencjonowanie Sanger nie wykryło żadnych innych nieprawidłowości w regionie kodującym HABP2, które sugerowałyby zmianę innego allelu HABP2 w tkance nowotworowej. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..”