Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy..

Pacjenci wyrazili pisemną zgodę przed poddaniem ocenie i testom. Badania genetyczne
Przeprowadziliśmy wysokoprzepustowe sekwencjonowanie próbek DNA z krwi obwodowej z rodzinnego po wychwyceniu całego egzomu (szczegóły można znaleźć w Dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Sekwencjonowanie Sangera zastosowano do walidacji wariantów zidentyfikowanych przez sekwencjonowanie całego egzomu u dotkniętych i nie dotkniętych chorobą członków rodziny.
Mutageneza i transfrakcje ukierunkowane na miejsce
Wytworzyliśmy rekombinowanego mutanta G534E przez ukierunkowaną mutagenezę komplementarnego DNA typu dzikiego i przeprowadzono transfekcje w celu ustalenia stabilnego raka tarczycy i linii komórkowych HEK293 (szczegóły, patrz Suplement Dodatek). Przeprowadziliśmy eksperymenty knockdown przy użyciu małego interferującego RNA (siRNA) kierującego do HABP2; Transfekcje siRNA przeprowadzono przy użyciu odczynnika do transfekcji Lipofectamine RNAiMAX (Life Technologies), jak opisano w dodatkowym dodatku.
Badania funkcjonalne
Przeprowadziliśmy testy klonogeniczne i migrację komórek przy użyciu ustalonych linii komórkowych typu dzikiego i ekspresjonujących G534E, z przejściowym knockdown HABP2 typu dzikiego. Do testów transformacji komórkowej wykorzystano mysią linię komórkową fibroblastów NIH-3T3. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy..”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy.

Nasze wyniki sugerują, że HABP2 jest genem podatności na raka tarczycy pochodzenia komórek pęcherzykowych. Opis przypadku
Rysunek 1. Rysunek 1. Identyfikacja i ekspresja wariantu G534E HABP2.Panel A przedstawia rodowód rodowy, status w odniesieniu do nieswoistego raka tarczycy i genotypu HABP2 dla każdej mutacji heterozygotycznej (G534E). Kwadraty oznaczają męskich członków rodziny, okręgi żeńskich członków, zacienione symbole dotkniętych członków i tnie zmarłych członków; strzałka wskazuje na proband (pacjent II.2). Panel B pokazuje chromatogram sekwencji normalnego i zmutowanego genomu. Panel C pokazuje architekturę domeny białkowej HABP2 i zachowanie pozycji G534 w różnych gatunkach. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy.”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7

Żaden z pacjentów ze szpiczakiem mnogim nie otrzymał odpowiedzi na ten temat. Bezpieczeństwo
Typowe działania niepożądane zgłaszane dla 20% lub więcej pacjentów i zdarzeń niepożądanych o ogólnym znaczeniu i dla poszczególnych grup przedstawiono odpowiednio w tabelach S4 i S5 w dodatkowym dodatku. Ogólnie, dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wemurafenibu w monoterapii były podobne do danych z poprzednich badań wemurafenibu w czerniaku skóry, chociaż rozmiary próbek w poszczególnych kohortach były zbyt małe, aby umożliwić ostateczne porównanie.25 Najczęstsze działania niepożądane u wszystkich pacjentów otrzymujących wemurafenib w monoterapii były wysypką ( 68% pacjentów), zmęczenie (56%) i bóle stawów (40%).
Dyskusja
Wyniki tego niezależnego od histologii, wyselekcjonowanego na podstawie biomarkerów, wczesnego badania fazy 2 pokazały niewielką aktywność przeciwnowotworową w rakach, które sporadycznie wyrażają mutację BRAF V600. Rosnąca liczba środków została zatwierdzona do stosowania w rakach z pozytywnym markerem, w tym z rakiem sutka 2 z dodatnim receptorem naskórkowego czynnika wzrostu 26 i rakiem żołądka, 27 rakiem płuc z mutacją EGFR, 28 rakiem płuca po translokacji ALK, 29 i KIT (CD117). ) – dodatni guz podścieliska przewodu pokarmowego.30 Systematyczne wysiłki profilowania wykazały, że wiele zatwierdzonych i badanych biomarkerów jest obecnych w różnych typach nowotworów, chociaż często na niskich częstotliwościach.4 Badania koszykowe mogą pozwolić na wykrycie wczesnych sygnałów aktywności na wielu typach nowotworów jednocześnie, podczas gdy także pozwalając na to, że linia nowotworowa może wpływać na wrażliwość na leki. Elastyczny biostatystyczny projekt tego badania, w tym dodanie kohorty pacjentów z dowolnymi rodzajami nowotworów, które nie zostały wcześniej określone, ułatwił identyfikację niewielkiej aktywności niektórych sierocych nowotworów. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 6

U większości pacjentów obserwowano regresję guza (14 z 19). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 7,3 miesiąca (95% CI, 3,5 do 10,8). 12-miesięczna stopa przeżycia wolnego od progresji wynosiła 23% (95% CI, 6 do 46). Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została jeszcze osiągnięta; wstępny 12-miesięczny ogólny wskaźnik przeżywalności wyniósł 66% (95% CI, 36 do 85). Dane od 15 z 20 pacjentów w kohorcie zostały ocenzurowane pod kątem ogólnych oszacowań przeżycia. W momencie zakończenia badania 5 pacjentów nadal otrzymywało leczenie. W kohorcie pacjentów z chorobą Erdheima-Chestera lub histiocytozą komórek Langerhansa 14 pacjentów można było ocenić pod kątem odpowiedzi w czasie analizy. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 6”