Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.

Przykładem tego jest pojęcie znamion dysplastycznych, które pozostało kontrowersyjne15. Wyjaśnienie kolejności zmian genetycznych prowadzących do pierwotnych czerniaków i powiązanie ich pojawienia się z określonymi etapami progresji pierwotnej zmiany chorobowej mogłoby dostarczyć biomarkerów, które poprawiłyby diagnozę i prognostykację, ponieważ takie biomarkery pozwoliłyby określić, jak dalece powstał dany nowotwór melanocytowy. Lepsze zrozumienie ewolucji genetycznej czerniaka może również wyjaśnić istnienie pośrednich uszkodzeń, ponieważ można by przypuszczać, że mają one więcej patogennych mutacji niż zmiany łagodne, ale mniej niż jednoznaczne czerniaki. Metody
Przypadki
Łącznie 37 nagromadzonych w formalinie, zatopionych w parafinie (FFPE) melanocytowych nowotworów, wzbogaconych o czerniaki z histologicznie różnymi prekursorami, zostały pobrane z archiwów Sekcji Dermatopatologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco; Szpital św. Jana w Londynie; i Szpital Uniwersytecki w Zurychu. W sumie 150 odrębnych obszarów zostało ręcznie zaszczepionych do sekwencjonowania (patrz Dodatek Dodatek 2, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Każdy obszar został niezależnie oceniony przez ośmiu dermatopatologów i pogrupowany w jedną z następujących kategorii histologicznych: łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie złośliwe lub czerniak. Read more „Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..

Analiza immunohistochemiczna wykazała zwiększoną ekspresję białka HABP2 w brodawkowatych raku tarczycy i guzach gruczolaka pęcherzykowego z dotkniętych członków, ale nie było wybarwienia w normalnej tkance tarczycy od tych samych dotkniętych członków (Figura 1H, 1I i 1J). W przeciwieństwie do tego, stwierdziliśmy, że tylko 3 z 12 sporadycznych brodawkowatych raków tarczycy miało słabe wybarwianie białka HABP2 (Figura 1K). Przeanalizowaliśmy także ekspresję HABP2 w matrycowym RNA i stwierdziliśmy, że jest silnie wyrażana w tkance guza, w porównaniu z sąsiadującą prawidłową tkanką tarczycy (Figura 1D). Ekspresję białka HABP2 opisano w 9 z 82 prawidłowych typów tkanek.11 Zatem nadekspresja HABP2 w nowotworach z nośników wariantu G534E sugerowała możliwą rolę patogenu. Sekwencjonowaliśmy regiony kodujące (eksony do 13) HABP2 w DNA krwi obwodowej od wszystkich dotkniętych członków próbek krewnych i nowotworowych DNA od czterech dotkniętych członków. Stwierdziliśmy, że wariant jest heterozygotyczny zarówno w DNA linii zarodkowej, jak i nowotworowej (Figura 1B). Sekwencjonowanie Sanger nie wykryło żadnych innych nieprawidłowości w regionie kodującym HABP2, które sugerowałyby zmianę innego allelu HABP2 w tkance nowotworowej. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7

Żaden z pacjentów ze szpiczakiem mnogim nie otrzymał odpowiedzi na ten temat. Bezpieczeństwo
Typowe działania niepożądane zgłaszane dla 20% lub więcej pacjentów i zdarzeń niepożądanych o ogólnym znaczeniu i dla poszczególnych grup przedstawiono odpowiednio w tabelach S4 i S5 w dodatkowym dodatku. Ogólnie, dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wemurafenibu w monoterapii były podobne do danych z poprzednich badań wemurafenibu w czerniaku skóry, chociaż rozmiary próbek w poszczególnych kohortach były zbyt małe, aby umożliwić ostateczne porównanie.25 Najczęstsze działania niepożądane u wszystkich pacjentów otrzymujących wemurafenib w monoterapii były wysypką ( 68% pacjentów), zmęczenie (56%) i bóle stawów (40%).
Dyskusja
Wyniki tego niezależnego od histologii, wyselekcjonowanego na podstawie biomarkerów, wczesnego badania fazy 2 pokazały niewielką aktywność przeciwnowotworową w rakach, które sporadycznie wyrażają mutację BRAF V600. Rosnąca liczba środków została zatwierdzona do stosowania w rakach z pozytywnym markerem, w tym z rakiem sutka 2 z dodatnim receptorem naskórkowego czynnika wzrostu 26 i rakiem żołądka, 27 rakiem płuc z mutacją EGFR, 28 rakiem płuca po translokacji ALK, 29 i KIT (CD117). ) – dodatni guz podścieliska przewodu pokarmowego.30 Systematyczne wysiłki profilowania wykazały, że wiele zatwierdzonych i badanych biomarkerów jest obecnych w różnych typach nowotworów, chociaż często na niskich częstotliwościach.4 Badania koszykowe mogą pozwolić na wykrycie wczesnych sygnałów aktywności na wielu typach nowotworów jednocześnie, podczas gdy także pozwalając na to, że linia nowotworowa może wpływać na wrażliwość na leki. Elastyczny biostatystyczny projekt tego badania, w tym dodanie kohorty pacjentów z dowolnymi rodzajami nowotworów, które nie zostały wcześniej określone, ułatwił identyfikację niewielkiej aktywności niektórych sierocych nowotworów. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 5

Osiemdziesiąt dziewięć procent pacjentów otrzymało co najmniej jedną wcześniejszą linię terapii. Dziewięćdziesiąt pięć pacjentów otrzymywało wemurafenib w monoterapii, a 27 pacjentów z rakiem okrężnicy i odbytnicy otrzymało wemarmafenib i terapię skojarzoną cetuksymabem. Skuteczność
Tabela 2. Tabela 2. Wstępna najlepsza odpowiedź według kohorty 2. Rysunek 2. Maksymalna zmiana procentowa od wartości początkowej w sumie średnic docelowych uszkodzeń. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 5”