Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd..

Zdarzenia niepożądane zostały ocenione przez badaczy terenu zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych (CTCAE) National Cancer Institute, wersja 4.0,23 do 28 dnia po zaprzestaniu leczenia. Przestudiuj badanie
Badanie zostało zaprojektowane przez komitet sterujący we współpracy z zespołem F. Hoffmanna-La Roche (sponsora) i zostało przeprowadzone zgodnie z wytycznymi Deklaracji Helsińskiej i Dobrej Praktyki Klinicznej. Instytucjonalna komisja rewizyjna lub komitet ds. Etyki w zakresie badań naukowych w każdym ośrodku uczestniczącym zatwierdził protokół. Dane zebrano w każdym miejscu i monitorowano przez sponsora. Pierwszy i ostatni autor napisał pierwszą wersję manuskryptu przy wsparciu przedstawicieli sponsora. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd..”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 8

Brak odpowiedzi w kohorcie pacjentów z rakiem jelita grubego, którzy otrzymali monoterapię wemurafenibem, podkreśla tę możliwość. Chociaż precyzja przedstawionych tutaj szacunków częstości odpowiedzi jest ograniczona przez małe rozmiary próbek, wskaźniki w kilku kohortach, w tym anaplastyczne nowotwory tarczycy i cholangiocarcinoma, wydają się być niższe niż częstość zgłaszana dla czerniaka skóry. Dane te pokazują, że typy nowotworów zmutowanych w modelu BRAF V600 nie reagują jednolicie na terapię celowaną BRAF. Ważną implikacją jest to, że konwencjonalna nozologia nowotworów oparta na miejscu narządu (z podtypami molekularnymi) nie może być w pełni zastąpiona nozologią molekularną (np. Nowotwory z mutacją BRAF). Adaptacyjny charakter badań koszykowych pozwala badaczom na szybką ocenę nowych podejść terapeutycznych opartych na ważnych odkryciach laboratoryjnych. W przypadku raka jelita grubego zmieniliśmy wyniki badania, aby ocenić bezpieczeństwo i skuteczność skojarzonego leczenia wemurafenibem i cetuksymabem z powodu początkowego rozczarowania wynikami stosowania wemurafenibu w monoterapii. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 8”

Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian

Patogenne mutacje w czerniaku zostały w dużej mierze skatalogowane; jednak kolejność ich występowania nie jest znana. Metody
Sekwencjonowaliśmy 293 genów istotnych dla raka w 150 obszarach 37 pierwotnych czerniaków i ich sąsiadujących zmianach prekursorowych. Spektrum histopatologiczne tych obszarów obejmowało jednoznacznie łagodne zmiany chorobowe, zmiany pośrednie oraz śródnabłonkowe lub inwazyjne czerniaki.
Wyniki
Zmiany prekursorowe były inicjowane przez mutacje genów, o których wiadomo, że aktywują szlak kinazy białkowej aktywowany mitogenem. Jednoznacznie łagodne zmiany chorobowe dotyczyły wyłącznie mutacji BRAF V600E, natomiast te sklasyfikowane jako pośrednie zostały wzbogacone o mutacje NRAS i dodatkowe mutacje kierowcy. Łącznie 77% obszarów pośrednich uszkodzeń i czerniaków in situ zawierało mutacje promotora TERT, co wskazuje, że mutacje te są wybrane na nieoczekiwanym wczesnym etapie progresji nowotworowej. Bialleliczna inaktywacja CDKN2A pojawiła się wyłącznie w inwazyjnych czerniakach. Read more „Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5

Zaobserwowaliśmy, że wariant G534E indukował znacznie większą liczbę ognisk i zwiększoną migrację komórkową w porównaniu z typem dzikim (Figura 2C). Ponieważ nie znaleźliśmy zmian w innym allelu HABP2 w tkance nowotworowej, a nasze badania funkcjonalne sugerowały, że HABP2 ma efekt supresji guza, kotransfekowaliśmy równe ilości konstruktów typu dzikiego i mutantów G534E w komórkach NIH-3T3. Stwierdziliśmy większe powstawanie ognisk i migrację komórkową niż w przypadku nadekspresji HABP2 typu dzikiego, co sugeruje, że wariant G534E ma dominujący negatywny efekt supresji guza (Figura 2C). Na koniec, analiza danych TCGA u 423 pacjentów z rakiem brodawkowatym tarczycy wykazała, że 4,7% miało wariant HABP2 G534E, w porównaniu z 0,7% osób z nieznanym stanem chorobowym w wieloetnicznych bazach danych populacji (P <0,001). Sugeruje to, że wariant linii płciowej HABP2 G534E może być genem podatności na dodatkowe przypadki rodzinnego nieswoistego raka tarczycy. Dyskusja
Zidentyfikowaliśmy HABP2 jako gen podatności na raka u dużej rodziny z rodzinnym brodawkowym rakiem tarczycy. Przedstawiliśmy kilka linii dowodów potwierdzających nasze odkrycie, że wariant HABP2 G534E nadaje podatność na rodzinnego raka brodawkowatego tarczycy. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5”

Ablacja częstotliwości radiowej w przełyku Barretta z dysplazją

Przełyk Barretta, stan metaplazji jelit przełyku, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem gruczolakoraka przełyku. Oceniliśmy, czy endoskopowa ablacja częstotliwości radiowej może wyeliminować dysplastyczny przełyk Barretta i zmniejszyć tempo progresji nowotworowej. Metody
W wieloośrodkowym, kontrolowanym pozorowanym badaniu losowo przydzielono 127 pacjentów z dysplastycznym przełykiem Barretta w stosunku 2: 1, aby otrzymać ablację z częstotliwością radiową (grupa ablacyjna) lub pozorowaną (grupa kontrolna). Randomizacja była stratyfikowana w zależności od stopnia dysplazji i długości przełyku Barretta. Pierwotne wyniki po 12 miesiącach obejmowały całkowitą eradykację dysplazji i metaplazji jelitowej. Read more „Ablacja częstotliwości radiowej w przełyku Barretta z dysplazją”

Mutacja w TET2 w raku mieloidowym

Zespoły mielodysplastyczne i zaburzenia mieloproliferacyjne są związane z deregulacją produkcji komórek szpikowych. Mechanizmy leżące u podstaw tych zaburzeń nie są dobrze zdefiniowane. Metody
Przeprowadziliśmy kombinację analizy molekularnej, cytogenetycznej, porównawczo-genomowej i analizy pojedynczego nukleotydu i polimorfizmu w celu zidentyfikowania potencjalnego genu supresorowego guza wspólnego dla pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi, zaburzeniami mieloproliferacyjnymi i ostrą białaczką szpikową (AML). Sekwencję kodującą tego genu, TET2, określono u 320 pacjentów. Przeanalizowaliśmy konsekwencje delecji lub mutacji w TET2 za pomocą testów klonalnych in vitro i transplantacji ludzkich komórek nowotworowych myszom. Read more „Mutacja w TET2 w raku mieloidowym”

Opieka nad użytkownikami narkotyków w zastrzykach z zakażeniem wirusem HIV

O Connor i jego współpracownicy (wydanie z 18 sierpnia) opisują niszczycielski wachlarz problemów medycznych zgłaszanych przez użytkowników narkotyków iniekcyjnych zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Autorzy uznają, że Aby zadbać o użytkowników narkotyków w postaci iniekcji z dodatnim wynikiem HIV, lekarze muszą znać powszechne podejścia do leczenia uzależnień, a także konkretnych programów leczenia uzależnień od narkotyków w swoich społecznościach. Proszę jednak zauważyć, że w praktycznie każdym mieście w Ameryce popyt i zapotrzebowanie na leczenie uzależnione od narkotyków znacznie przekraczają jego dostępność. Opóźnienia wielu miesięcy między aplikacją a rejestracją są normą. Jest to nieuniknioną konsekwencją faktu, że metadon jako leczenie uzależnienia od opiatów jest zwykle ograniczony do warunków szpitalnych lub licencjonowanych ambulatoryjnych programów leczenia metadonem. Read more „Opieka nad użytkownikami narkotyków w zastrzykach z zakażeniem wirusem HIV”

Owady użądlenia

W recenzji użądlenia owadów przez Reismana (wydanie 25 sierpnia), zastanawiam się, dlaczego nie było odniesienia do antagonistów receptora H2, takich jak cymetydyna i ranitydyna w dyskusji o profilaktyce i leczeniu miejscowych i układowych reakcji na użądlenia owadów. Istnieje duże zainteresowanie stosowaniem kombinacji antagonistów receptora H1 i H2 w celu zablokowania działania histaminy (i być może innych mediatorów) na układ naczyniowy. Czy Reisman mógłby komentować rolę antagonistów H2 w leczeniu użądlenia owadów.
Barton A. Meltzer, R.Ph. Read more „Owady użądlenia”