Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy

Rodzinny nieswokarty rak tarczycy stanowi od 3 do 9% wszystkich przypadków raka tarczycy, ale geny podatności nie są znane. Tutaj przedstawiamy wariant linii zarodkowej HABP2 u siedmiu pacjentów dotkniętych chorobą z rodzinną nieswoistą rakiem tarczycy oraz u 4,7% z 423 pacjentów z rakiem tarczycy. Ten wariant był związany ze zwiększoną ekspresją białka HABP2 w próbkach nowotworu od dotkniętych członków rodziny, w porównaniu z normalną sąsiadującą tkanką tarczycową i próbkami ze sporadycznych nowotworów. Badania funkcjonalne wykazały, że HABP2 ma działanie hamujące rozwój guza, podczas gdy wariant G534E powoduje utratę funkcji.
Wprowadzenie
Rak tarczycy jest powszechny w Stanach Zjednoczonych, a ponad 62 000 przypadków jest prognozowanych w 2015 roku. Raki tarczycy pochodzenia komórek jajowych stanowią ponad 95% wszystkich przypadków raka tarczycy, a pozostałe nowotwory pochodzą z komórek parafolikularnych (rak rdzeniasty tarczycy ). Rodzinny nieswokarty rak tarczycy, który stanowi od 3 do 9% wszystkich przypadków raka tarczycy, ma autosomalny dominujący wzór dziedziczenia.1,2 Może być syndromiczny, występujący jako składnik jednego z rodzinnych zespołów nowotworowych (rodzinna gruczolakowata polipowatość Zespół Gardnera, choroba Cowdena, kompleks Carneya typu 1, zespół Wernera i zespół DICER1), dla których genów podatności są znane, lub może występować jako jedyny rak (niedotlenienie) .3 Niesymetryczny rodzinny nieswoisty rak tarczycy ponad 95% wszystkich przypadków rodzinnego nieswoistego raka tarczycy.2 Większość przypadków rodzinnego nieswoistego raka tarczycy to rak brodawkowaty tarczycy, który jest najczęstszym typem raka tarczycy. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 8

Brak odpowiedzi w kohorcie pacjentów z rakiem jelita grubego, którzy otrzymali monoterapię wemurafenibem, podkreśla tę możliwość. Chociaż precyzja przedstawionych tutaj szacunków częstości odpowiedzi jest ograniczona przez małe rozmiary próbek, wskaźniki w kilku kohortach, w tym anaplastyczne nowotwory tarczycy i cholangiocarcinoma, wydają się być niższe niż częstość zgłaszana dla czerniaka skóry. Dane te pokazują, że typy nowotworów zmutowanych w modelu BRAF V600 nie reagują jednolicie na terapię celowaną BRAF. Ważną implikacją jest to, że konwencjonalna nozologia nowotworów oparta na miejscu narządu (z podtypami molekularnymi) nie może być w pełni zastąpiona nozologią molekularną (np. Nowotwory z mutacją BRAF). Adaptacyjny charakter badań koszykowych pozwala badaczom na szybką ocenę nowych podejść terapeutycznych opartych na ważnych odkryciach laboratoryjnych. W przypadku raka jelita grubego zmieniliśmy wyniki badania, aby ocenić bezpieczeństwo i skuteczność skojarzonego leczenia wemurafenibem i cetuksymabem z powodu początkowego rozczarowania wynikami stosowania wemurafenibu w monoterapii. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 8”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7

Żaden z pacjentów ze szpiczakiem mnogim nie otrzymał odpowiedzi na ten temat. Bezpieczeństwo
Typowe działania niepożądane zgłaszane dla 20% lub więcej pacjentów i zdarzeń niepożądanych o ogólnym znaczeniu i dla poszczególnych grup przedstawiono odpowiednio w tabelach S4 i S5 w dodatkowym dodatku. Ogólnie, dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wemurafenibu w monoterapii były podobne do danych z poprzednich badań wemurafenibu w czerniaku skóry, chociaż rozmiary próbek w poszczególnych kohortach były zbyt małe, aby umożliwić ostateczne porównanie.25 Najczęstsze działania niepożądane u wszystkich pacjentów otrzymujących wemurafenib w monoterapii były wysypką ( 68% pacjentów), zmęczenie (56%) i bóle stawów (40%).
Dyskusja
Wyniki tego niezależnego od histologii, wyselekcjonowanego na podstawie biomarkerów, wczesnego badania fazy 2 pokazały niewielką aktywność przeciwnowotworową w rakach, które sporadycznie wyrażają mutację BRAF V600. Rosnąca liczba środków została zatwierdzona do stosowania w rakach z pozytywnym markerem, w tym z rakiem sutka 2 z dodatnim receptorem naskórkowego czynnika wzrostu 26 i rakiem żołądka, 27 rakiem płuc z mutacją EGFR, 28 rakiem płuca po translokacji ALK, 29 i KIT (CD117). ) – dodatni guz podścieliska przewodu pokarmowego.30 Systematyczne wysiłki profilowania wykazały, że wiele zatwierdzonych i badanych biomarkerów jest obecnych w różnych typach nowotworów, chociaż często na niskich częstotliwościach.4 Badania koszykowe mogą pozwolić na wykrycie wczesnych sygnałów aktywności na wielu typach nowotworów jednocześnie, podczas gdy także pozwalając na to, że linia nowotworowa może wpływać na wrażliwość na leki. Elastyczny biostatystyczny projekt tego badania, w tym dodanie kohorty pacjentów z dowolnymi rodzajami nowotworów, które nie zostały wcześniej określone, ułatwił identyfikację niewielkiej aktywności niektórych sierocych nowotworów. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 7”

Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 6

U większości pacjentów obserwowano regresję guza (14 z 19). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 7,3 miesiąca (95% CI, 3,5 do 10,8). 12-miesięczna stopa przeżycia wolnego od progresji wynosiła 23% (95% CI, 6 do 46). Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została jeszcze osiągnięta; wstępny 12-miesięczny ogólny wskaźnik przeżywalności wyniósł 66% (95% CI, 36 do 85). Dane od 15 z 20 pacjentów w kohorcie zostały ocenzurowane pod kątem ogólnych oszacowań przeżycia. W momencie zakończenia badania 5 pacjentów nadal otrzymywało leczenie. W kohorcie pacjentów z chorobą Erdheima-Chestera lub histiocytozą komórek Langerhansa 14 pacjentów można było ocenić pod kątem odpowiedzi w czasie analizy. Read more „Wemurafenib w wielu nowotworach typu Nonmelanoma z mutacjami BRAF V600 cd 6”

Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.

Przykładem tego jest pojęcie znamion dysplastycznych, które pozostało kontrowersyjne15. Wyjaśnienie kolejności zmian genetycznych prowadzących do pierwotnych czerniaków i powiązanie ich pojawienia się z określonymi etapami progresji pierwotnej zmiany chorobowej mogłoby dostarczyć biomarkerów, które poprawiłyby diagnozę i prognostykację, ponieważ takie biomarkery pozwoliłyby określić, jak dalece powstał dany nowotwór melanocytowy. Lepsze zrozumienie ewolucji genetycznej czerniaka może również wyjaśnić istnienie pośrednich uszkodzeń, ponieważ można by przypuszczać, że mają one więcej patogennych mutacji niż zmiany łagodne, ale mniej niż jednoznaczne czerniaki. Metody
Przypadki
Łącznie 37 nagromadzonych w formalinie, zatopionych w parafinie (FFPE) melanocytowych nowotworów, wzbogaconych o czerniaki z histologicznie różnymi prekursorami, zostały pobrane z archiwów Sekcji Dermatopatologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco; Szpital św. Jana w Londynie; i Szpital Uniwersytecki w Zurychu. W sumie 150 odrębnych obszarów zostało ręcznie zaszczepionych do sekwencjonowania (patrz Dodatek Dodatek 2, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Każdy obszar został niezależnie oceniony przez ośmiu dermatopatologów i pogrupowany w jedną z następujących kategorii histologicznych: łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie łagodne, pośrednie, ale prawdopodobnie złośliwe lub czerniak. Read more „Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian.”

Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian

Patogenne mutacje w czerniaku zostały w dużej mierze skatalogowane; jednak kolejność ich występowania nie jest znana. Metody
Sekwencjonowaliśmy 293 genów istotnych dla raka w 150 obszarach 37 pierwotnych czerniaków i ich sąsiadujących zmianach prekursorowych. Spektrum histopatologiczne tych obszarów obejmowało jednoznacznie łagodne zmiany chorobowe, zmiany pośrednie oraz śródnabłonkowe lub inwazyjne czerniaki.
Wyniki
Zmiany prekursorowe były inicjowane przez mutacje genów, o których wiadomo, że aktywują szlak kinazy białkowej aktywowany mitogenem. Jednoznacznie łagodne zmiany chorobowe dotyczyły wyłącznie mutacji BRAF V600E, natomiast te sklasyfikowane jako pośrednie zostały wzbogacone o mutacje NRAS i dodatkowe mutacje kierowcy. Łącznie 77% obszarów pośrednich uszkodzeń i czerniaków in situ zawierało mutacje promotora TERT, co wskazuje, że mutacje te są wybrane na nieoczekiwanym wczesnym etapie progresji nowotworowej. Bialleliczna inaktywacja CDKN2A pojawiła się wyłącznie w inwazyjnych czerniakach. Read more „Genetyczna ewolucja czerniaka z prekursorowych zmian”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5

Zaobserwowaliśmy, że wariant G534E indukował znacznie większą liczbę ognisk i zwiększoną migrację komórkową w porównaniu z typem dzikim (Figura 2C). Ponieważ nie znaleźliśmy zmian w innym allelu HABP2 w tkance nowotworowej, a nasze badania funkcjonalne sugerowały, że HABP2 ma efekt supresji guza, kotransfekowaliśmy równe ilości konstruktów typu dzikiego i mutantów G534E w komórkach NIH-3T3. Stwierdziliśmy większe powstawanie ognisk i migrację komórkową niż w przypadku nadekspresji HABP2 typu dzikiego, co sugeruje, że wariant G534E ma dominujący negatywny efekt supresji guza (Figura 2C). Na koniec, analiza danych TCGA u 423 pacjentów z rakiem brodawkowatym tarczycy wykazała, że 4,7% miało wariant HABP2 G534E, w porównaniu z 0,7% osób z nieznanym stanem chorobowym w wieloetnicznych bazach danych populacji (P <0,001). Sugeruje to, że wariant linii płciowej HABP2 G534E może być genem podatności na dodatkowe przypadki rodzinnego nieswoistego raka tarczycy. Dyskusja
Zidentyfikowaliśmy HABP2 jako gen podatności na raka u dużej rodziny z rodzinnym brodawkowym rakiem tarczycy. Przedstawiliśmy kilka linii dowodów potwierdzających nasze odkrycie, że wariant HABP2 G534E nadaje podatność na rodzinnego raka brodawkowatego tarczycy. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd 5”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..

Analiza immunohistochemiczna wykazała zwiększoną ekspresję białka HABP2 w brodawkowatych raku tarczycy i guzach gruczolaka pęcherzykowego z dotkniętych członków, ale nie było wybarwienia w normalnej tkance tarczycy od tych samych dotkniętych członków (Figura 1H, 1I i 1J). W przeciwieństwie do tego, stwierdziliśmy, że tylko 3 z 12 sporadycznych brodawkowatych raków tarczycy miało słabe wybarwianie białka HABP2 (Figura 1K). Przeanalizowaliśmy także ekspresję HABP2 w matrycowym RNA i stwierdziliśmy, że jest silnie wyrażana w tkance guza, w porównaniu z sąsiadującą prawidłową tkanką tarczycy (Figura 1D). Ekspresję białka HABP2 opisano w 9 z 82 prawidłowych typów tkanek.11 Zatem nadekspresja HABP2 w nowotworach z nośników wariantu G534E sugerowała możliwą rolę patogenu. Sekwencjonowaliśmy regiony kodujące (eksony do 13) HABP2 w DNA krwi obwodowej od wszystkich dotkniętych członków próbek krewnych i nowotworowych DNA od czterech dotkniętych członków. Stwierdziliśmy, że wariant jest heterozygotyczny zarówno w DNA linii zarodkowej, jak i nowotworowej (Figura 1B). Sekwencjonowanie Sanger nie wykryło żadnych innych nieprawidłowości w regionie kodującym HABP2, które sugerowałyby zmianę innego allelu HABP2 w tkance nowotworowej. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy cd..”

Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy..

Pacjenci wyrazili pisemną zgodę przed poddaniem ocenie i testom. Badania genetyczne
Przeprowadziliśmy wysokoprzepustowe sekwencjonowanie próbek DNA z krwi obwodowej z rodzinnego po wychwyceniu całego egzomu (szczegóły można znaleźć w Dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Sekwencjonowanie Sangera zastosowano do walidacji wariantów zidentyfikowanych przez sekwencjonowanie całego egzomu u dotkniętych i nie dotkniętych chorobą członków rodziny.
Mutageneza i transfrakcje ukierunkowane na miejsce
Wytworzyliśmy rekombinowanego mutanta G534E przez ukierunkowaną mutagenezę komplementarnego DNA typu dzikiego i przeprowadzono transfekcje w celu ustalenia stabilnego raka tarczycy i linii komórkowych HEK293 (szczegóły, patrz Suplement Dodatek). Przeprowadziliśmy eksperymenty knockdown przy użyciu małego interferującego RNA (siRNA) kierującego do HABP2; Transfekcje siRNA przeprowadzono przy użyciu odczynnika do transfekcji Lipofectamine RNAiMAX (Life Technologies), jak opisano w dodatkowym dodatku.
Badania funkcjonalne
Przeprowadziliśmy testy klonogeniczne i migrację komórek przy użyciu ustalonych linii komórkowych typu dzikiego i ekspresjonujących G534E, z przejściowym knockdown HABP2 typu dzikiego. Do testów transformacji komórkowej wykorzystano mysią linię komórkową fibroblastów NIH-3T3. Read more „Mutacja HABP2 w linii komórkowej wywołująca rodzinnego nieswoistego raka tarczycy..”

Inaktywacja mutacji PAPSS2 u pacjenta z przedwczesnym Pubarche cd

Pacjentka miała teraz rozwój włosów łonowych w stadium 5 Tannera, rozwój piersi w stadium 4 Tannera oraz klinicznie znaczący hirsutyzm i trądzik. W wieku 13 lat rozwinęło się wtórne miesiączkowanie. Wysokość pacjenta na 14,5 lat wynosiła 139,0 cm (odchylenie standardowe, -4,1). Ocena endokrynologiczna w wieku 12 lat (Tabela 1) odzwierciedliła wyniki po 8 latach, z poziomami androstendionu i testosteronu, które były dwa razy wyższe niż górne limity normalnych zakresów, poziomem DHEA przy górnej granicy prawidłowego zakresu, oraz poziom DHEAS poniżej granicy wykrywalności. Ponowna ocena za pomocą bardziej czułego testu (granica wykrywalności, 0,08 .mol na litr [29,5 ng na litr]) wykazała stężenie DHEAS w osoczu na poziomie 0,27 .mol na litr (99,5 ng na litr). Read more „Inaktywacja mutacji PAPSS2 u pacjenta z przedwczesnym Pubarche cd”