Mutacja w TET2 w raku mieloidowym cd

Obecność sekwencji nukleotydowych typu dzikiego w próbkach przypisano resztkowym prawidłowym komórkom hematopoetycznym. Dopasowane próbki składały się z komórek szpiku kostnego uzyskanych po przeszczepie, w okresie zdrowia klinicznego (pacjent nAML1); Limfoidalne komórki typu B transformowane wirusem Epsteina-Barra (pacjent nAML2); i jednojądrzaste komórki krwi obwodowej stymulowane estrem forbolu (pacjent MDS03). W panelu D sekwencje TET2 typu dzikiego są porównywane z sekwencjami TET2 w komórkach nowotworowych i dopasowanymi komórkami jednojądrzastymi od pacjentów MPD01 i MPD04. Przerywane linie pionowe oznaczają delecję dziewięciu nukleotydów dla pacjenta MPD04. Strzałka wskazuje obecność małego szczątkowego szczytu allelu typu dzikiego w komórkach jednojądrzastych od Pacjenta MPD01. W panelach C i D gwiazdki oznaczają zmiany nukleotydów. W panelu E pokazano wyrównanie zachowanego regionu obejmującego aminokwasy od 1842 do 1921 ludzkiego białka TET2. Niezmienne aminokwasy (identyczne we wszystkich gatunkach) są oznaczone gwiazdką, z konserwatywnymi aminokwasami wskazanymi przez podwójną kropkę pod wyrównaniem. Strzałka wskazuje na aminokwasy celowane przez zdarzenia mutacyjne w nowotworach mieloidalnych do powstałego aminokwasu. W panelu F przedstawiono rodzinę białek TET z lokalizacją nabytych mutacji missense. Strzałka wskazuje punkt fuzji białka białaczki mieszanej (MLL) na TET1. Zachowane regiony, które są wspólne dla wszystkich białek rodziny TET, pojawiają się jako zacienione ramki. DM oznacza Drosophila melanogaster, Fugu Takifugu rubripes, Hs Homo sapiens i Mm Mus musculus. Wcześniej opisywaliśmy sześciu pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi lub AML, którzy nabyli rearanżacje na chromosomie 4q24.21. U dwóch z tych pacjentów nieprawidłowość chromosomalna stwierdzono zarówno w komórkach szpikowych, jak i limfoidalnych, co wskazuje na udział limfomieloidalnego progenitora. W tym badaniu odkryliśmy usunięty region na chromosomie 4q24 zawierający pojedynczy gen, TET2, w komórkach od trzech pacjentów z AML, za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (Figura 1A). Komórki szpiku kostnego od trzech pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (pacjenci MDS01, MDS02 i MDS03) mieli podobną delecję. Łącznie u pięciu pacjentów wystąpiła utrata heterozygotyczna, a jedna miała delecję obu kopii.
Odkryliśmy udział tego samego regionu na chromosomie 4q24 przy użyciu innej metody u pacjentów z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi. Dwie podgrupy pacjentów z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi i różnymi profilami ekspansji klonalnej JAK2 V617F opisano uprzednio.10 Pierwsza podgrupa miała niski odsetek komórek CD34 + niosących mutację JAK2 V617F i wysoki odsetek granulocytów z mutacją, podczas gdy druga podgrupa miał wysoki odsetek komórek CD34 + zawierających JAK2 V617F. Przeanalizowaliśmy próbki od pięciu pacjentów z drugiej podgrupy (pacjenci od MPD01 do MPD05), stosując porównawczą hybrydyzację genomową i macierze SNP w celu porównania DNA z komórek, które prawdopodobnie zostały zaatakowane (granulocyty) DNA z komórek, które zostały uznane za prawidłowe (komórki jednojądrzaste) lub limfocyty) (Figura 1B). W tej podgrupie jeden pacjent z pierwotną mielofibrozą (pacjent MPD01) i jeden z czerwienicą prawdziwą (pacjent MPD04) miał utratę heterozygotyczności (LOH) bez modyfikacji liczby kopii w chromosomie 4, w zakresie od q22 do końca długiego ramienia chromosom, który nie został znaleziony w przypuszczalnie prawidłowych komórkach.22 Trzeci pacjent (pacjent MPD05) miał nabytą delecję 325 kb w regionie na chromosomie 4q24 zawierającym TET2 jako pojedynczy gen kandydujący
[przypisy: procedury w gabinecie stomatologicznym, wzór bazetta, lek na owsika bez recepty ]

Powiązane tematy z artykułem: lek na owsika bez recepty procedury w gabinecie stomatologicznym wzór bazetta