Mutacja w TET2 w raku mieloidowym ad 6

U wszystkich czterech pacjentów wykryto zmutowaną sekwencję TET2 (Figura 2 oraz Fig. 5 i 6 w Dodatku Uzupełniającym). U jednego pacjenta (Patient MDS03) komórki CD34 + analizowano w pierwszej fazie niedokrwistości opornej z nadmiarem blastów (RAEB1, 5 do 9% blastów) iw drugiej fazie (RAEB2, 10 do 19% blastów). Sekwencję typu dzikiego wykryto w fazie RAEB1, ale tylko sekwencja zmutowana została wykryta w fazie RAEB2, co sugeruje obecność ekspandowanych klonów progenitorów niosących mutację podczas progresji choroby (Figura 2A). My frakcjonowaliśmy komórki CD34 + od tych czterech pacjentów do populacji CD34 + CD38- (odpowiadających komórkom macierzystym i progenitorom multipotencjalnym) i do populacji CD34 + CD38 + (odpowiadających bardziej dojrzałym progenitorom). W przypadku pacjenta MDS03, mutacje w TET2 znaleziono w 16% komórek w populacji CD34 + CD38- i 54% komórek w populacji CD34 + CD38 + (Figura 2B). Odpowiednie proporcje dla Pacjenta MDS09 wynosiły odpowiednio 26% i 48% (Figura 2C). Dalszą analizę przeprowadzono przez zaszczepienie pojedynczych hematopoetycznych komórek progenitorowych od Pacjenta MDS09 na warstwie komórek zrębowych lub w pożywce metylocelulozowej. Mutację TET2 zidentyfikowano w 8 z 32 klonów (25%) pochodzących z komórek CD34 + CD38- i 18 z 30 klonów (60%) pochodzących z komórek CD34 + CD38 + (Figura 2D). TET2 typu dzikiego nie zawsze było wykrywane w klonach zawierających zmutowany TET2, co sugeruje jego utratę w mniejszości komórek.
W przypadku pacjentów MDS28 i MDS35 różnice w występowaniu mutacji TET2 w komórkach CD34 + CD38- i CD34 + CD38 + oceniano na podstawie odpowiednich intensywności pików i potwierdzano przez subklonowanie i sekwencjonowanie klonów bakteryjnych (ryc. 6 w dodatku uzupełniającym). W Patencie MDS28 zmutowana sekwencja TET2 była ledwo wykrywalna w komórkach CD34 + CD38-, podczas gdy reprezentowała jedną trzecią sekwencji TET2 z komórek CD34 + CD38 +. Dane dla tych czterech pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi wskazują, że mutacje TET2 były obecne w niewielkiej liczbie niedojrzałych komórek CD34 + CD38- i zwiększały się w populacji dojrzałych komórek progenitorowych.
Czas mutacji TET2 i JAK2 V617F
Figura 3. Figura 3. Defekty TET2 i JAK2 w klonach zawierających komórki limfoidalne i mieloidalne. Mutacja TET2 jest pierwotnym zdarzeniem w zaburzeniach mieloproliferacyjnych i jest związana z ekspansją in vivo zmutowanego klonu. Analizy sekwencji mutacji TET2 i JAK2 u pacjentów z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi przeprowadzono w komórkach CD34 + CD38- hodowanych w hodowli otrzymanej z klonalnych komórek B, komórek mieloidalnych i komórek NK (BMNK) oraz w komórkach CD34 + CD38 + w hodowli metylocelulozowej do różnicowania. jednostki tworzącej pęknięcie – erytroidalnej (BFU-E) lub aktywności jednostki kolonizującej-granulocyt-makrofag (CFU-GM). W panelu A chromatogramy sekwencjonowania pokazują reprezentatywne wyniki z trzech klonów na pacjenta. Gwiazdki wskazują pozycje zmian nukleotydów. W przypadku pacjenta MPD05 przeprowadzono analizę sekwencji przy użyciu polimorfizmu pojedynczego nukleotydu w celu wykrycia utraty heterozygotyczności (LOH) powstałej w wyniku delecji w TET2. W panelu B histogramy pokazują frakcje niedojrzałych komórek progenitorowych (BMNK) i dojrzałe progenitory (BFU-E i CFU-GM) niosące defekty zarówno w TET2 i JAK2, klony ze zmutowanym TET2, jak i niezmutowane klony
[podobne: frezy do paznokci, przedłużanie rzęs, serum do rzęs ]

Powiązane tematy z artykułem: frezy do paznokci przedłużanie rzęs serum do rzęs